“31 yaşındayım. 13 senedir Kıbrıs’tayım. 5 çocuğum var. En büyüğü, ilk eşimden 11 yaşındaki kızım, SOS’te. İkinci eşimden de 7 yaşında ve 6 yaşında iki oğlum, 4 yaşında bir kızım ve 13 aylık bir oğlum var. 13 aylık oğlumun kalbi delik, iyi bakılması gerektiği söylendi, ama nasıl?”
“Lefke’de amcamın yanında kalıyordum, yengem beni istemezdi. Bağırırdı, ezerdi, bir defasında hortumla beni dövdü ve tuvalete kapattı. Onu hiç unutamam. Ben de yaşlı, başlı demeyip kurtulmak için (ilk eşimle) evlendim. Sonradan öğrendim ki amcam beni verirken karşılığında 5 milyar para almış”
“Yaşadığımız şartları uygun görmedikleri için (büyük) kızımı aldılar. Bir süre Çağlayan’da Çocuk Esirgeme’nin yuvasında kaldı sonra SOS’e verildi. Kızımı normalde görebiliyorum ama 4-5 aydır gidemiyorum, durumum kötü. Kızım yanıma gelmek istiyor, ama SOS’te çok iyi bakılıyor, benim yapamayacaklarımı orada yapıyorlar”
“İkinci eşimle tanıştım, severek evlendim ama yüzüm yine gülmedi. Eşimden değil de annesi, babası, kızkardeşlerinden çok çektim... 5 sene önce Sığınma Evi’ne geldiğimde beni eşimin kızkardeşi dövmüştü, 3 aylık hamileydim üstelik. Sudan bir sebepten dolayı”
“2 aydır evimi ayırdım, eşimden ayrı yaşıyorum. Hakaretlerinden usandım. En azından kavga yok, ‘beni dövecekler mi’ endişesi yaşamıyorum. Çocuklarımla birlikte yaşıyorum ama yettiremiyorum. Bakkala borcum 800 TL oldu, bakkal 8 Mart’a kadar bana gün verdi. Başıma ağrılar giriyor, nereden bulacağım?”
“(Hayattan beklentim) Çocuklarıma bakmak, onların geleceği, onları kimseye muhtaç etmemek. Benim eşyaya ihtiyacım yok, en büyük sıkıntım bakkala olan borcum. Tefeciye gitmek bile aklıma geliyor. Ev sahibim anlayışlıdır, ona da iki aylık kira borcum var. Çocuklarıma bakabilmek için çalışmam lazım, iş arıyorum”
KAYNAK ;YENİDÜZEN
Yorum Yazın